RSS
Οι πραγματικά 100 καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, για πρώτη φορά τόσο αναλυτικά στην ελληνική γλώσσα.

UGETSU MONOGATARI – Ουγκέτσου Μονογκατάρι 1953 (Kenji Mizoguchi):

Ο μεγαλύτερος Ιάπωνας σκηνοθέτης, στην πιο διάσημη ταινία του (αυτή που μερικά χρόνια αργότερα, θα περιληφθεί στον κατάλογο με τις 10 καλύτερες ταινίες στην ιστορία τού κινηματογράφου). Πρόκειται για ένα ποιητικό εγχειρίδιο, ταοϊκού στοχασμού, που αναιρεί την δεδομένη κατηγοριοποίηση των κινηματογραφικών ειδών μέσω μιας αιθέριας όσμωσης. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» στα Ιαπωνικά σημαίνει, το χλωμό πρόσωπο της σελήνης μετά τη βροχή. Είναι μια ιστορία του φανταστικού, βουτηγμένη στην πιο αμείλικτη πραγματικότητα, σκιαγραφώντας άριστα τα πάθη, τα όνειρα και τη μοίρα των ανθρώπων. Η ιστορία είναι βασισμένη σε έναν λαϊκό μύθο και εκτυλίσσεται στα ταραγμένα χρόνια των εμφυλίων πολέμων Όνιν, στα μέσα του 15ου αιώνα και τις επιπτώσεις τους στους ανθρώπους επικεντρώνοντας στη ζωή δύο ζευγαριών. Ένας αγγειοπλάστης και ο γαμπρός του εγκαταλείπουν την ταπεινή γαμήλια ζωή του χωριού για να πραγματώσουν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους στην πόλη. Πράγματι, ο πρώτος θα κερδίσει λεφτά με τη σέσουλα, ενώ ο δεύτερος θα διακριθεί ως Σαμουράι στο πεδίο της μάχης. Ωστόσο, η επιστροφή στο χωριό θα προσγειώσει ανώμαλα τους δύο άντρες. Ο πρώτος έχει πέσει θύμα της γοητείας μιας πριγκίπισσας φαντάσματος, ενώ ο άλλος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του έχει γίνει πόρνη σε ένα χωρίο εξαιτίας της δικής του εγκατάλειψης και των δεινών του πολέμου. Το όραμα της «υλικής» επιτυχίας γίνεται καπνός. Ο Mizoguchi πετυχαίνει μια εκπληκτική και απόλυτη ισορροπία στην κίνηση μεταξύ ρεαλιστικού και απόκοσμου, καθοδηγώντας τη σκηνοθεσία μεταξύ μιας νηφάλιας, σχεδόν ντοκιμαντερίστικης και αποστασιοποιημένης οπτικής και μερικών λυρικών και προσεκτικά χορογραφημένων σκηνικών, όπως η σκηνή στη Λίμνη Μπίουα, όπου τα δυο ζευγάρια συναντάνε ένα πλοίο φάντασμα στην ομίχλη. Το περίφημο «ανυπέρβλητο» κάδρο του Mizoguchi είναι μοναδικό και αυτοφυές. Είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης στον κόσμο που τολμά να χρησιμοποιεί συστηματικά αντικριστά πανοραμίκ πλάνα 180 μοιρών και μάλιστα χωρίς στιγμή να φαντάζει, απλώς, ως μία προσπάθεια εντυπωσιασμού του θεατή, όπως ίσως να φαινόταν σε κάποιον άλλο σκηνοθέτη. Η κίνηση της κάμερας είναι απλή, φυσική, δίνοντας μεγάλη σημασία στο ντεκόρ αλλά και στη θέση που καταλαμβάνουν σε αυτό οι ηθοποιοί. Ένας πραγματικός μετρ της τέχνης του φοντί ανσενέ και του dissolve που τα αξιοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η οπτική βάση έχει πάντα ένα ακουστικό συμπλήρωμα που λειτουργεί με μια πλήρη εκφραστική αυτονομία. Η μουσική και οι ήχοι στην ταινία είναι μια αλυσίδα σημάτων παίζοντας έναν τυπικό ρόλο που προσδίδει την αντιρρεαλιστική αοριστία του μύθου. Έτσι η εικόνα μοιάζει να κολυμπάει μέσα στην ακουστική ατμόσφαιρα και ο ήχος να ακουμπάει την εικόνα και να την εξαϋλώνει. Την ώρα της πρώτης μεγαλειώδους αποκάλυψης, λοιπόν, και μόνο η κίνηση της κάμερας του είναι παντελώς αταίριαστη με την λογική ενός δυτικού θρίλερ. Όσο για την δεύτερη ανατροπή πάνω στην διάκριση υπαρκτού – μη υπαρκτού, αυτή απλούστατα αποκαθιστά την αέναη φυσική τάξη των πραγμάτων κατά τον Mizoguchi και χαρίζει στο «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» ένα φινάλε στο οποίο υποκλινόμαστε με δέος. Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, «Αργυρός Λέοντας» στη Βενετία, σίγουρα μια από τις 10 καλύτερες ταινίες και το εξέχον έργο του Ιαπωνικού κινηματογράφου.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright 2009 The 100 Best Movies Ever Made. All rights reserved.
Free WordPress Themes Presented by EZwpthemes.
Bloggerized by Miss Dothy