RSS
Οι πραγματικά 100 καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, για πρώτη φορά τόσο αναλυτικά στην ελληνική γλώσσα.

ONCE UPON A TIME IN AMERICA – Κάποτε στην Αμερική 1984 (Sergio Leone):

Το κύκνειο άσμα του Leone είναι το μεγαλύτερο γκανγκστερικό έπος μαζί με το Νονό. H ταινία αποτελεί την οπερετική κινηματογράφηση του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Harry Grey «The Hoods». Η υπόθεση αφορά στο χρονικό της φιλίας 4 Εβραίων γκάνγκστερ που διέπρεψαν την εποχή της ποτοαπαγόρευσης στη πόλη της Νέας Υόρκης. Η κάμερα ακολουθεί τους φίλους από την εποχή της αθωότητάς τους, όταν ήταν πιτσιρικάδες μικροαπατεώνες και έδιναν όρκους αιώνιας πίστης στην εποχή που εξελίσσονται σε στυγνοί εγκληματίες και ρίχνει μία σκωπτική ματιά στην ώριμη κατάληξη τους ενός. Ο Leone καταπιάνεται και εδώ με τους Αμερικανικούς μύθους, τους αντιμετωπίζει όμως μέσα από ένα πρίσμα ρεαλισμού, αρκούντως πασπαλισμένου με χρυσόσκονη Χολιγουντιανού ονείρου ώστε να διευκολύνει τον θεατή μεν, να μην καταργεί όμως την ιδεολογική αφετηρία του δημιουργού. Η ματιά του έχει αυτήν την απειλητική αντικειμενικότητα που κάνει τους Αμερικανούς κριτικούς και ιστορικούς κινηματογράφου να επιλέγουν να τον λησμονούν όταν μνημονεύουν ταινίες που καταπιάστηκαν επιτυχώς με πτυχές της Αμερικανικής ιστορίας. Χρησιμοποιώντας μία μη- ευθεία αφήγηση και ένα ντεκουπάζ κοντινών πλάνων μας προσφέρει ένα σύνθετο αποτέλεσμα, με αρκετά flashbacks που ενώ δεν μπερδεύουν τον θεατή ωστόσο απαιτούν την απόλυτη προσήλωσή του. Ο σκηνοθέτης επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία με αμιγώς κινηματογραφικό τρόπο, δίνοντας έμφαση στην εικόνα, εστιάζοντας έτσι σε σκηνές δομημένες με εμμονή στη λεπτομέρεια και σε αργόσυρτα πλάνα απολύτως λειτουργικά, καθώς μέσα απ’ αυτές τις αργές βουβές λήψεις, λαμβάνουμε τις περισσότερες πληροφορίες για το ποιόν του ηρώων του, για τις προθέσεις τους και για τις αμφιβολίες τους. Όλες οι παύσεις του φιλμ είναι μελετημένες, και παρέχουν με ένα συνθηματικό τρόπο ένα πλήθος πληροφοριών σχετικών με το σκέπτεσθαι των ηρώων και την εξέλιξη της υπόθεσης. Ο Robert De Niro, ερμήνευσε τον εσωστρεφή, πείσμωνα, αμφιταλαντευόμενο, ταλανισμένο από τύψεις, εξαρτημένο από το όπιο, ερωτευμένο Noodles αφού τον ένιωσε βαθιά. Η ερμηνεία του είναι το απόσταγμα της ταινίας, είναι αυτό που κατασταλάζει μέσα μας και που μας θυμίζει ότι αυτό που είδαμε είναι η ιστορία ενός δυστυχισμένου ανθρώπου που αναζητά δεύτερες ευκαιρίες σε μία εποχή βίας, σ’ έναν τόπο σκληρό. Η ταινία είναι μοναδική από κάθε άποψη, το μοντάζ της είναι δουλειά δεξιοτέχνη, η φωτογραφία είναι εξαίρετη και η μουσική επένδυση του Morricone που γεμίζει τις παύσεις είναι μαγική δημιουργώντας μια υπνωτιστική ατμόσφαιρα. Η Warner Bros πετσόκοψε το φιλμ, λόγω της τετράωρης διάρκειας του, προκειμένου ο μέσος Αμερικανός θεατής να μην ζοριστεί και πολύ, γεγονός που κατέστησε ανακόλουθα τα flashbacks, έπληξε την αφηγηματική ροή και καταδίκασε την ταινία σε εμπορική αποτυχία. Οι κριτικοί δε, φαίνεται ότι δεν μπόρεσαν ξαφνικά να δεχτούν τον κλασικισμό του Leone πάνω που είχαν χωνέψει τον ιδιότυπο μανιερισμό του στα «σπαγγέτι γουέστερν». Η καταλυτική επέμβαση της εταιρίας στην ταινία λέγεται, ότι υπήρξε σφοδρό πλήγμα στην εύθραυστη υγεία του σκηνοθέτη που απεβίωσε λίγο αργότερα. Όποιος έχει δει όμως την «πραγματική» έκδοση της, έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει ένα ελεγειακό και νοσταλγικό δράμα που ξεπερνάει οποιαδήποτε άλλη γκανγκστερική ταινία της δεκαετίας του 80.

1 σχόλια:

Takis chief είπε...

η μοναδικη ταινια η οποια στο τελος της μου αφησε μια "γλυκια" θλιψη!!!Απλα υπεροχη ταινια!!

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright 2009 The 100 Best Movies Ever Made. All rights reserved.
Free WordPress Themes Presented by EZwpthemes.
Bloggerized by Miss Dothy